Antonio Lauro (1917 – 1986)


Την περασμένη Πέμπτη 3 Αυγούστου 2017  δεν παρέλειψα να στείλω μέσω του YouTube δυο λόγια στην κόρη του Αντόνιο Λάουρο, την Ναταλία, έτσι για να τιμήσω την επέτειο των 100 χρόνων από την γέννηση του πατέρα της,  που υπήρξε μια από τις κορυφαίες προσωπικότητες της κιθάρας στη Λατινική Αμερική. Σήμερα μάλιστα, μια εβδομάδα αργότερα, γράφω και λίγες γραμμές στο Blog μου, αφού αισθάνομαι πως θα ήταν άδικο να περάσει απαρατήρητη από τους φίλους της κιθάρας η επέτειος από την γέννηση αυτού του εμβληματικού συνθέτη και κιθαριστή.
Την Ναταλία Λάουρο δεν την γνωρίζω προσωπικά και για να είμαι ειλικρινής ούτε και που ήξερα πως από τα βαλς του Antonio Lauro που χρόνια τώρα έχω στο ρεπερτόριό μου, το κομμάτι “Natalia” ήταν γραμμένο από τον πατέρα της για την ίδια, μέχρι που πριν από ένα χρόνο με ξάφνιασε ένα συγχαρητήριο μήνυμά της στο YouTube για τα πέντε βαλς που είχα ‘ανεβάσει’ εκεί.

Γεννημένος στο Σιουδάδ Μπολιβάρ της Βενεζουέλας, ο Αντόνιο Λάουρο πήρε τα πρώτα μαθήματα κιθάρας από τον Ιταλικής καταγωγής κουρέα πατέρα του, αλλά όταν αυτός πέθανε ξαφνικά η υπόλοιπη οικογένεια μετακόμισε και εγκαταστάθηκε οριστικά στην πρωτεύουσα. Στο Καράκας ο Αντόνιο σπούδασε πιάνο και σύνθεση με τον Βισέντε Σόχο και κλασική κιθάρα με τον Ραούλ Μποργκές στην εκεί Μουσική Ακαδημία.
Στην τάξη του Μποργκές, ο Αντόνιο Λάουρο είχε ως συμμαθητές, τους μετέπειτα γνωστούς κιθαριστές Ροδρίγκο Ριέρα, Χοσέ Κισνέρος και Αλίριο Ντίαζ. Ο τελευταίος μάλιστα, ο οποίος έκανε και παγκόσμια καριέρα ως σολίστ κιθάρας, προώθησε τη μουσική του Λάουρο μέσα από τα ρεσιτάλ, τις συναυλίες και τους δίσκους του, αλλά και με τη φροντίδα της δακτυλοθεσίας των έργων του σε εκδόσεις γνωστών Μουσικών Οίκων.
Χάρις στον Αλίριο Ντίαζ που υπήρξε στην εποχή του κορυφαίο όνομα του οργάνου, η φήμη του Αντόνιο Λάουρο εξαπλώθηκε και πέρα από τα σύνορα της Λατινικής Αμερικής.
Αξίζει ακόμη να σημειωθεί πως ο Λάουρο εμφορούμενος από πατριωτικά ιδεώδη και δημοκρατικά αισθήματα, εναντιώθηκε έμπρακτα στη δικτατορία του στρατηγού Χιμένεθ το 1948, με αποτέλεσμα να φυλακισθεί κατά τη διάρκεια του χουντικού καθεστώτος της Βενεζουέλας. Μέσα στη φυλακή συνέχισε να συνθέτει αλλά και αργότερα μετά την αποφυλάκισή του οι μουσικές του δραστηριότητες συνεχίστηκαν με εμφανίσεις, διδασκαλία, ηχογραφήσεις και εκδόσεις.
Ο Αντόνιο Λάουρο λίγο πριν το θάνατό του το 1986 τιμήθηκε με το ‘Εθνικό Βραβείο της Μουσικής’, την μεγαλύτερη καλλιτεχνική διάκριση της πατρίδας του.

Η αλήθεια είναι, πως αρκετοί συνθέτες της Λατινικής Αμερικής παρέμειναν άγνωστοι στον υπόλοιπο μουσικό κόσμο τις περασμένες δεκαετίες. Ωστόσο με την εξαίρεση του Villa-Lobos και του Ponce που απέκτησαν εν ζωή διεθνή αναγνώριση, υπήρξαν ονόματα συνθετών-κιθαριστών, όπως οι Barrios, Lauro, Sojo, Borges, Riera ή Pernambuco οι οποίοι καταξιώθηκαν μετά τον θάνατό τους.
Κατά την προσωπική μου άποψη, ο λόγος αυτής της ‘αδικίας’ οφείλεται κυρίως στην άρνηση του παντοδύναμου τότε Αντρές Σεγκόβια, να συμπεριλάβει στο ρεπερτόριό του φολκλορικά ή φτηνιάρικα, όπως τα χαρακτήριζε, κομμάτια. Ο φόβος του Ισπανού καλλιτέχνη πήγαζε από το γεγονός πως αν μη τι άλλο, τα κομμάτια αυτά θα επιβεβαίωναν την αντίληψη πως η κιθάρα είναι το ‘λαϊκό’ όργανο που η ομορφιά του περιορίζεται μόνο στα φλαμέγκος και στα ‘λάτιν’ – μια αντίληψη που ακόμα και στις μέρες μας δεν έπαψε να κυριαρχεί σε πολύ κόσμο.
Βέβαια, και για να μην αδικήσω τον Σεγκόβια, είναι γεγονός πως και ο ίδιος έζησε αφάνταστες ταλαιπωρίες, σαρκασμούς και ταπεινώσεις μέχρι την καθιέρωσή του οργάνου στις δεκαετίες του 1960 και του’70, αφού όμως πρώτα πέρασε από ‘χίλια μύρια κύματα’.
Ωστόσο ο κορυφαίος ισπανός καλλιτέχνης συμπεριέλαβε στο πρόγραμμα αρκετών συναυλιών του το βαλς Νο.3 ή Vals Criolo όπως είχε εκδοθεί, τη γνωστή δηλαδή “Natalia” την οποία και ηχογράφησε σε δίσκο με την εταιρεία DECCA.

Στις μέρες μας που η κιθάρα έχει πάρει τη θέση που δικαιούται μέσα στις Ακαδημίες και τα Πανεπιστήμια, τις συμφωνικές ορχήστρες και τα κοντσέρτα από νέους σολίστες, τα διεθνή φεστιβάλ και τους εκατοντάδες συνθέτες που γράφουν έργα γι’ αυτή, ασφαλώς η εικόνα της είναι εντελώς διαφορετική αφού μετά την καθιέρωσή της ως όργανο ‘συναυλιακό’, το ρεπερτόριό της εκτείνεται από τη μπαρόκ μουσική μέχρι τη τζαζ και από τα λάτιν μέχρι τις σύγχρονες τάσεις.

Ολοκληρώνοντας την αναφορά μου για τον Αντόνιο Λάουρο θέλω να επισημάνω πως τα περισσότερα έργα του – ιδιαιτέρως απαιτητικά –βασίζονται σε μοτίβα και χορούς της πατρίδας του και κυριαρχούνται από δυναμισμό, λυρισμό και εκφραστικότητα μέσα από τους έντονους ημιόλιους ρυθμούς της Λατινικής Αμερικής.

                                                                                                   Ευάγγελος Ασημακόπουλος
                                                                                                            (Αύγουστος του 2017)
 
Advertisements

About assimakopoulostar

Σολίστ Κιθάρας - Μουσικοπαιδαγωγός
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s