Η αποχή

Σχεδόν κανένα σχόλιο δεν έγινε από τα ΜΜΕ για την αποχή των ψηφοφόρων στις πρόσφατες εκλογές. Κάτι μισόλογα ακούστηκαν την πρώτη μέρα πως το πρώτο κόμμα ήταν η αποχή, πως μόνον το 65% του εκλογικού σώματος έφθασε μέχρι την κάλπη, πως ο ελληνικός λαός σε ποσοστό πάνω από το 1/3 δεν πήγε να ψηφίσει κι αυτό ήταν όλο. Ούτε και δόθηκε στη συνέχεια καμιά ιδιαίτερη σημασία και έκταση στο γεγονός, γιατί φαίνεται πως το ζήτημα αυτό δεν έχει τηλεθέαση και ακροαματικότητα, δεν ‘πουλάει’.
Αντίθετα, όλα σχεδόν τα κανάλια και οι εφημερίδες ασχολήθηκαν τις επόμενες ημέρες με τα αναλυτικά αποτελέσματα της εκλογικής αναμέτρησης, τις μετρήσεις και τα συμπεράσματα, τις δηλώσεις των πρωταγωνιστών – νικητών και ηττημένων – και φυσικά, όπως γίνεται πάντοτε, με τα ποσοστά του κάθε κόμματος και την καινούργια σύνθεση της Βουλής.

Δεν ξέρω πόσοι ψηφοφόροι ασχολήθηκαν με το γεγονός της αποχής. Στα δικά μου μάτια όμως αυτά τα νούμερα είναι πρωτοφανή και δυσεξήγητα: απ’ ό,τι διαβάζω, επί 9.949.401 εγγεγραμμένων ψηφοφόρων, ψήφισαν μόνον 6.476.751 δηλαδή το 65,10%, ενώ απείχαν 3.472.650 άτομα ήτοι το 34,90% των Ελλήνων!

Σκέφτεται κανείς αλήθεια αυτά τα ποσοστά?
Έχουμε καταλάβει πως ο ένας στους τρείς συμπατριώτες μας δεν πήγε να ψηφίσει?
Και ποια άραγε να είναι η εξήγηση για τη στάση του αυτή?
Δεν τον κάλυπτε μήπως κανένα από τα 36 κόμματα που κατέβηκαν στις εκλογές? Γύρισε την πλάτη απογοητευμένος από την όλη κατάσταση, αφήνοντας όλους εμάς τους υπόλοιπους να βγάλουμε το φίδι από την τρύπα?  Μήπως δεν έχει ασχοληθεί ποτέ με την πολιτική με αποτέλεσμα όλα αυτά να του φαίνονται ασήμαντα και ακαταλαβίστικα?
Ή μήπως θεωρεί πως το παιχνίδι είναι ‘σικέ’ και πως χάνει το χρόνο του αφού ό,τι και να ψηφίσει στο τέλος πάλι τα ίδια θα γίνουν?
Όπως και να έχει το ζήτημα θέλω να υπενθυμίσω πως στην αρχαία Ελλάδα, οι πρόγονοί μας τιμωρούσαν παραδειγματικά – ακόμα και με εξορία – όσους δεν λάβαιναν μέρος στα κοινά.

Ο ένας στους τρεις λοιπόν!
Πολύ θα με ενδιέφερε να μπορούσα να κάνω μια συζήτηση μ’ αυτόν τον ένα. Να μάθω πως σκέπτεται. Να δω τι ξέρει. Να καταλάβω πόσο νοιάζεται για το γάλα και το ψωμί που αγοράζει καθημερινά, τα χρήματα που ξοδεύει για τη ΔΕΗ και τον ΟΤΕ, για το νοίκι που πληρώνει. Πολύ θα μ’ ενδιέφερε αυτός ο ένας να δω πώς θα αντιδρούσε αν μάθαινε πως ο συγγενής ή ο φίλος του έχασε το μεροκάματο. Ακόμα καλύτερα: αν ο πατέρας του έκλεινε το μαγαζί του ή η κόρη του έχανε τη δουλειά της.
Ποιος είναι τελικά αυτός ο ένας? Είναι ο ασυνείδητος, ο αμοραλιστής, ο φαύλος, το λούμπεν στοιχείο της κοινωνίας, το παράσιτο ή μήπως απλά ο απογοητευμένος?

Έχω εκφράσει την άποψή μου σε προηγούμενα άρθρα, πως μια από τις παθογένειες της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας είναι η αδιαφορία της για τα πολιτικά δρώμενα. Είχα γράψει για μια απέραντη ‘νιρβάνα’ που διακατείχε το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού. Νέοι άνθρωποι, το υγιέστερο υποτίθεται κομμάτι του τόπου, ήταν ανιστόρητοι, αδιάφοροι και έφθαναν στην κάλπη χωρίς να ξέρουν πρόσωπα και πράγματα. Είχα επισημάνει το κόλλημα των ‘ώριμων’ ηλικιών στο ανταγωνιστικό παιχνίδι Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός που μετέφεραν στις εκλογικές αναμετρήσεις. Και είχα τέλος ξεκαθαρίσει πως στην ιστορία του ‘ποιος μας κυβερνά’, υπεύθυνοι είμαστε εμείς και μόνον εμείς. Εμείς επιλέγουμε αυτούς που μας κυβερνούν, εμείς αντιμετωπίζουμε τους ξένους, εμείς καθορίζουμε την τύχη μας και την τύχη των παιδιών μας.

Από το 1961 που πρωτοψήφισα – εκλογές βίας και νοθείας τότε – μέχρι σήμερα, ήταν δεκάδες οι φορές που βρέθηκα στο παραβάν για αναμετρήσεις βουλευτικές, ευρωβουλής ή δημοτικές.
Πάντοτε ένιωθα μια συγκίνηση για την μεγάλη στιγμή του αποτελέσματος που θα καθόριζε εν πολλοίς τη ζωή μας τα προσεχή χρόνια. Ήταν η εποχή που δεν υπήρχαν τα μέσα για την σωστή και έγκαιρη μετάδοση των αποτελεσμάτων – τηλεόραση δεν υπήρχε, ούτε ‘γκάλοπ’ φυσικά – και η αγωνία μου έφτανε στο κατακόρυφο μη μπορώντας να ξεκολλήσω το αφτί μου από το ραδιόφωνο για την τελική έκβαση που ερχόταν την επομένη ή μεθεπομένη των εκλογών.
Θυμάμαι μάλιστα την απογοήτευσή μου για τα αλλοιωμένα εξ αιτίας του εκλογικού συστήματος αποτελέσματα, ενός συστήματος που ήταν πάντοτε κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του κυβερνώντος κόμματος.

Τα χρόνια πέρασαν και η ζωή μας άλλαξε. Άλλες φορές προς το καλύτερο και άλλες προς το χειρότερο.
Μετά την Γερμανική Κατοχή και το τέλος του δεύτερου Εμφυλίου το 1949, η χώρα μάζευε τις πληγές της μέσα από μια διακυβέρνηση αστυνομικού κράτους της Δεξιάς, πιστοποιητικών κοινωνικών φρονημάτων, άγριας καταδίωξης των αντιφρονούντων, μετακίνησης μεγάλου μέρους του πληθυσμού στα αστικά κέντρα ή στο εξωτερικό και ερήμωσης της επαρχίας.
Το 1964, η μικρή ανάσα ελευθερίας με την Ένωση Κέντρου, διακόπηκε από την Αποστασία και τη δικτατορία δυο χρόνια αργότερα.
Η μεταπολίτευση που ήλθε με την πτώση της χούντας το 1974, σημαδεύτηκε από την προδοσία της Κύπρου αλλά και το οριστικό τέλος της μοναρχίας με το δημοψήφισμα και τη διαπόμπευση του βασιλιά.
Λίγο αργότερα η χώρα μπήκε στη ΕΟΚ ενώ η διακυβέρνηση της χώρας πέρασε το 1981 στο σοσιαλιστικό τότε ΠΑΣΟΚ. Ήταν η πρώτη φορά μετά από χρόνια, που η διοίκηση του κράτους περνούσε σε άλλα χέρια.
Την ίδια εποχή ένας  πακτωλός χρημάτων άρχισε σιγά-σιγά να εισρέει στη χώρα μας από την Ευρώπη για μεγάλα αναπτυξιακά έργα, τα περισσότερα από τα οποία δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ, όπως ποτέ δεν πραγματοποιήθηκε και κάποιο σημαντικό σχέδιο ανάλογο με τις προεκλογικές εξαγγελίες.
Με την κατάρρευση της σοβιετικού μοντέλου το 1989 κλονίστηκαν και οι ιδεολογίες.
Χρόνο με το χρόνο άρχισε να διαβρώνεται ο κρατικός μηχανισμός, οι συνειδήσεις να αλλοτριώνονται, να απλώνεται το τέρας του ‘λαϊκισμού’ και να γίνεται πια ιδανικό και όραμα ζωής το κυνήγι του χρήματος σύμφωνα με τα αμερικανικά πρότυπα.
Οι περισσότεροι συμπατριώτες μας έχοντας εξασφαλίσει, μέσω του κόμματος, τη σιγουριά του βολέματος σε κάποια δημόσια υπηρεσία, οριζοντιώθηκαν στους αναπαυτικούς τους καναπέδες βλέποντας τηλεόραση. Άλλοι πάλι άδραξαν την ευκαιρία να πλουτίσουν μέσα από το Χρηματιστήριο και τις πιστωτικές τους κάρτες. Πίνοντας το ουισκάκι τους και έχοντας τον μετανάστη να εργάζεται γι’ αυτούς, απολάμβαναν έναν επίπλαστο παράδεισο κάνοντας όνειρα για μεγάλη ζωή με εξοχικά 300 τετραγωνικών, για βόλτες με Καγιέν, για αγορές από τους Selfridges του Λονδίνου.
Πριν τέσσερα χρόνια όταν έσπασε η φούσκα και ήλθαν τα πάνω κάτω, άρχισε η αντίστροφη μέτρηση και η αναζήτηση ευθυνών για το κακό που μας βρήκε. Η χώρα μπήκε σε λίγο στη δίνη της χρεοκοπίας, του δανεισμού και των εκβιασμών από τους τοκογλύφους.

Σ’ αυτά τα χρόνια της αναστάτωσης, της αγανάκτησης και του θυμού, πίστευα πως ο λαός μας θα ξυπνούσε από τον λήθαργο, θα αποκτούσε πολιτική συνείδηση και ωριμότητα.
Ειδικά αυτή τη φορά, που η χώρα περνά μια από τις δραματικότερες στιγμές της ιστορίας της, που επί τρία χρόνια το οικονομικό είναι το κυρίαρχο θέμα συζήτησης, που η ανεργία έχει φτάσει σε πρωτοφανή ύψη, που δεν υπάρχει ούτε η δικαιολογία του ‘δεν ήξερα’, ειδικά αυτή τη φορά λέω, θεωρούσα αδιανόητη μια αποχή από τις κάλπες, μια λάθος εκτίμηση, μια λανθασμένη επιλογή.

Η αποχή από τη μια μεριά και το ‘αλαλούμ’ των αποτελεσμάτων από την άλλη, με προσγείωσαν την ίδια βραδιά!

                                                                                                   Ευάγγελος Ασημακόπουλος
                                                                                                                 (12 Μαΐου 2012)
Advertisements

About assimakopoulostar

Σολίστ Κιθάρας - Μουσικοπαιδαγωγός
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

4 Responses to Η αποχή

  1. Ο/Η akis λέει:

    Κ. Ασημακόπουλε μην ξεχνάτε και μην υποτιμάτε την οικονομική δυσκολία μετακίνησης των ετεροδημοτών. Κάτι που φανερώνεται κι απ’ το ότι τα μεγαλύτερα ποσοστά αποχής ήταν στην περιφέρεια και όχι στα μεγάλα αστικά κέντρα.

    Κατά τα άλλα βρίσκω τις σκέψεις και τις παρατηρήσεις σας πολύ εύστοχες κι ελπίζω σε επόμενο άρθρο σας ή σε κάποιο σχόλιο να τοποθετηθείτε και για την είσοδο της χρυσής αυγής στη βουλή, φαινόμενο άκρως ανησυχητικό και ενδεικτικό της έλλειψης στοιχειωδών γνώσεων ιστορίας από μικρότερους αλλά και μεγαλύτερους ψηφοφόρους της που διάλεξαν έναν τόσο «στραβό» τρόπο για να τιμωρήσουν το κατεστημένο.

    • Ο/Η assimakopoulostar λέει:

      Δυστυχώς σε άλλες εποχές οι ετεροδημότες έσπευδαν να ψηφίσουν όχι γιατί είχαν περισσότερα χρήματα αλλά για να εκλέξουν τον κομματάρχη τους που τους είχε υποσχεθεί….
      Όσο για τη χ.α. δεν ξέρω αν πρέπει να ντρεπόμαστε πιο πολύ για τους ίδιους ή για τους 440.894 συμπατριώτες μας που τους ψήφισαν. Είναι το όνειδος, η παρακμή και η σήψη της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας!

  2. Ο/Η Panos λέει:

    Αν ψήφιζε το 90% συνήθως και ξαφνικά πήγαμε στο 65% τότε η απορία σας θα είχε άλλο βάρος. Η συμμετοχή είναι συνήθως 70- 75%. Οι εκλογικοί κατάλογοι δεν έχουν επικαιροποιηθεί ποτέ. Σκεφθείτε ότι είναι δυνατόν να έχουμε 9.949.401 άνω των 18 ετών στην Ελλάδα? Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι ο λαός δεν εμπιστεύεται μαζικά κανέναν πια. το ζητούμενο είναι τι θα γινει στις 17 Ιουνίου και ποιος έχει κάτι συγκεκριμένο να προτείνει σε μια κυβερνητική συνεργασία. Η ΧΑ είναι ένα φαινόμενο που γιγαντώνεται λόγω της έλλειψης θεσμικής παρέμβασης και της κρατικής αδιαφορίας απέναντι σε υπαρκτά προβλήματα και συμβαίνει παγκόσμια σε αντίστοιχες περιπτώσεις. Τέτοια κόμματα φουσκώνουν και ξεφουσκώνουν όταν βγαίνει στο φως τι είναι πραγματικά (και όχι με συκοφαντίες και ψέμματα που επιχειρούν τα εγχώρια ΜΜΕ). Αν ο κόσμος έβγαινε από τον λήθαργο όπως τον εννοείτε εσείς τότε θα στρεφόταν να βρει λύσεις μόνος του όχι να τις αναθέσει σε πολιτικούς εκπροσώπους. Αν και το γεγονός ότι 19% όσων ψήφισαν επέλεξαν κάποιο κόμμα που δεν έφτασε τελικά το 3% δεν είναι ενδεικτικό ότι ο κόσμος ψάχνεται έστω και πολυκερματισμένα; Ο προβληματισμός σας είναι σίγουρα εύστοχος, ειδικά για κάποιον που έχει ζήσει την «ταραχώδη» πολιτική ζωή της Ελλάδας τα τελευταία 50 χρόνια, αλλά μην απογοητεύεστε, ο κόσμος το παλεύει όσο μπορεί, ειδικά εκτός Αθηνών.

    • Ο/Η mavroudistar λέει:

      Αγαπητέ Panos, ή Παναγιώτη ή ο αυλός του Πανός,
      Το ζήτημα της αποχής θεωρώ πως είναι ζήτημα ατροφίας της υπεύθυνης πολιτικής συνείδησης. Δεν θεωρώ πως όλα βαίνουν καλώς και πως ό,τι βγάζει η κάλπη είναι άγιο, ούτε πως ο λαός είναι σοφός και άλλα τέτοια αποφθέγματα που κατά καιρούς κυκλοφορούν. Οι εκλογές για όλους μας είναι η ευκαιρία να βρούμε τη χαραμάδα εκείνη που θα σπρώξει τη χώρα σε προοδευτικές κατευθύνσεις και όταν λέω «προοδευτικές» δεν εννοώ σώνει και καλά κάθετα αριστερές, γιατί κάτι τέτοιο δεν μπορεί να είναι μονόδρομος… Το «προοδευτικό» δεν έχει σχέση μόνο με την Αριστερά, αλλά με το σύνολο ενός πνευματικού πολιτισμικού υποσυνείδητου ποτ το συναντάμε στην καθημερινότητά μας και στις εργασίες μας.
      Ο πολίτης λοιπόν καλείται να επιλέξει και αυτό το δικαίωμα δεν υπάρχει σε ολόκληρο τον κόσμο, αλλά μόνο σε δημοκρατίες που (ακόμα) μπορούν και λειτουργούν, όπως η δική μας. Για σκέψου την Ασία, την Αφρική, τη Μέση Ανατολή, την Κίνα κλπ; Η αποχή από την κάλπη θεωρώ πως είναι υπεκφυγή και απαλλαγή από βασικές πολιτειακές δημοκρατικές υποχρεώσεις που το πολίτευμά μας, παρέχει. Το ότι «τα αποτελέσματα έδειξαν ότι ο λαός δεν εμπιστεύεται μαζικά κανέναν πια» που αναφέρεις, εχει μια δόση αλήθειας που όμως, ο μόνος τρόπος να ανατραπεί, είναι να παλέψουμε με αυτά τα παραδοσιακά «όπλα» που διαθέτουμε και ένα από αυτά είναι η κάλπη. (Η θετική απόδειξη είναι ο κατακερματισμός των δυο μεγάλων κομμάτων, αλλά, αντιθέτως, η αρνητική, είναι το μεγάλο ποσοστό της Χρυσής Αυγής).
      Σ’ αυτό το σημείο, θέλω να πω στους απέχοντες από την κάλπη: «Πού είσασταν παλληκάρια; αμ δεν συμμετείχατε, αμ γκρινιάζετε τώρα;»
      Σ’ ευχαριστώ για την ανάγνωση.
      Νότης Μαυρουδής

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s