Ένας επίκαιρος διάλογος

Μέρες που βιώνουμε, με το πολιτικό βαρόμετρο στο φόρτε του, την αγωνία για το μέλλον της χώρας, τις αλλαγές στη ζωή μας, τους κλυδωνισμούς στους ρυθμούς της καθημερινότητας, δεκάδες είναι τα mail με πολιτικό περιεχόμενο και όχι μόνο.
Ένα από αυτά που έλαβα και το προώθησα σε κάποιους γνωστούς και φίλους, είχε ως αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένας επίκαιρος και θάλεγα εποικοδομητικός διάλογος με τον Μανώλη Βροντινό, τον γνωστό σολίστ και καθηγητή κιθάρας που είχα τη χαρά να διδάξω στη δεκαετία του ’90.
Θεώρησα πως άξιζε τον κόπο να ανεβάσω στο blog μου δυο αντίθετες αλλά σεβαστές απόψεις και γι αυτό παραθέτω αυτούσια, τόσο το mail που μου προώθησαν και με τη σειρά μου προώθησα, όσο και τα mail που αντήλλαξα με τον αγαπημένο μου μαθητή.

Αγαπητέ Αγανακτισμένε που απεργείς και φωνάζεις: Φταις

Οκτωβρίου 19, 2011
Κάνε πορείες. Βρίσε τον Πάγκαλο, αν θες. Βρίσε και το Βενιζέλο. Βρίσε τον Καραμανλή, τον Αντρέα, τον Τσοβόλα, πήγαινε και πιο πίσω (γιατί όχι), βρίσε τη χούντα, τον εμφύλιο, το Βενιζέλο (όποιο Βενιζέλο), τον Καποδίστρια, τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, το Ρήγα το Φεραίο.
Βρίσε όποιον να ‘ναι.
Βρίσε την τρόικα, τη Μέρκελ και τους Αμερικάνους.
Αλλά ό,τι και να κάνεις, όσους κι αν τσουβαλιάσεις στο τσουβάλι της ευθύνης, η πραγματικότητα δεν αλλάζει.
Φταις.
ΕΣΥ, φταις.
Κι ο Πάγκαλος, κι η Μέρκελ και ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης, κι αυτοί φταίνε, πάρα πολύ. Αλλά φταις κι εσύ.
Αν διορίστηκες σε κάποια από τις εκατοντάδες υπηρεσίες του Δημοσίου χωρίς αντικείμενο, και πληρώνεσαι χωρίς να κάνεις τίποτα, φταις.
Αν παίρνεις δεκαέξι μισθούς για να δουλεύεις στη Βουλή, φταις
Αν πληρώνεσαι για πάντα χωρίς να ελέγχει κανένας την παραγωγικότητά σου, φταις
Αν έχεις πάρει χαμηλότοκο δάνειο από τράπεζα επειδή δουλεύεις στο δημόσιο, φταις.
Αν παίρνεις επιδόματα που δεν δικαιούσαι, φταις.
Αν δεν ζητάς απόδειξη, φταις
Αν δεν κόβεις απόδειξη, φταις
Αν έχεις φέρει αυτοκίνητο απ’ έξω για να γλιτώσεις δασμούς, φταις.
Αν έχεις γράψει τα σπίτια σου σε off-shore για να μην πληρώνεις φόρους, φταις.
Αν έχεις κρύψει έστω και ένα ευρώ από την εφορία, φταις
Αν έχεις ψηφίσει με αντάλλαγμα διορισμούς ή διευκολύνσεις, φταις
Αν έχεις λαδώσει σε εφορίες, τελωνεία, πολεοδομίες «για να κάνεις τη δουλειά σου»,φταις
Αν έχεις βάλει μέσον να σου σβήσουν την κλήση, φταις
Αν έχεις χτίσει αυθαίρετο, φταις
Αν έχεις πληρωθεί «μαύρα», φταις
Αν έχεις πληρώσει «μαύρα», φταις
Αν εισπράττεις σύνταξη πεθαμένου, φταις
Αν πήρες φακελάκι, φταις
Αν έδωσες φακελάκι, φταις
Αν απεργείς για να πας για καφέ, κι ενώ απεργείς πληρώνεσαι, φταις
Αν είσαι στο δρόμο αυτή τη στιγμή και διεκδικείς κεκτημένα που αδικούν κι επιβαρύνουν όλη την υπόλοιπη κοινωνία, φταις.
Η κατάρρευση της Ελλάδας δεν είναι συνομωσία των ξένων ούτε μια περίπλοκη οικονομικοτεχνική συγκυρία. Είναι η ολοκληρωτική, παταγώδης αποτυχία μιας κοινωνίας να ζήσει ορθολογικά. Είναι κοινωνική αποτυχία, και είναι δικιά μας. Εμείς αποτύχαμε. Εμείς φταίμε.
Σου είναι δύσκολο να το χωνέψεις, το ξέρω, η μανούλα σου σ’ έχει διδάξει καλά ότι είσαι ένα ενάρετο αγγελούδι που αξίζει όλα τ’ αγαθά του Θεού μόνο και μόνο επειδή αναπνέεις, και ξέρω ότι το πρώτο ένστικτό σου είναι να αντιδράσεις σε όλα τα παραπάνω και να απαντήσεις με ένα «ΝΑΙ ΑΛΛΑ ΑΥΤΟΙ ΦΤΑΙΝΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ» και είναι κατανοητή αυτή η ανάγκη, να στρέψεις όλα τα βέλη προς τα έξω, κανένα να μη μπηχτεί προς τα μέσα (γιατί τσούζει), μια αντίδραση εξίσου ώριμη μ’ αυτό που λέγαμε στο προαύλιο του δημοτικού, «καθρεφτάκι».
Φυσικά και φταίνε αυτοί, φυσικά φταίνε περισσότερο (και ποιος τους ψήφισε, αλήθεια; Α ναι: ΦΤΑΙΣ).
Το ‘παμε, φταίνε, είναι άχρηστοι, να πάνε στα σπίτια τους, να φέρουμε άλλους. Το ξαναείπαμε. Συνέχεια το λέμε. 15 μήνες τώρα όλο αυτό λέμε. Σύμφωνοι.
Μα κάποτε πρέπει να καταλάβεις ότι φταις κι εσύ. Να επιμείνεις λίγο σ’ αυτό, πριν σπεύσεις στα φωναχτά «ΝΑΙ ΑΛΛΑ». Να το σκεφτείς λιγάκι.
Τους τελευταίους 15 μήνες, αντί να εγκαινιαστεί μια νέα εποχή αυτογνωσίας και αυτοκριτικής, εξαπλώνεται όλο και περισσότερο το κύμα της αγανάκτησης ενός «αγνού», «ανεύθυνου» λαού, που είναι (ήταν, και θα είναι) θύμα των άλλων, που δε φταίει σε τίποτα. Εγκαθιδρύεται αυτή η αυτοαθώωση του λαού ως το νέο Εθνικό κόμπλεξ που θα γαλουχήσει τις επόμενες γενιές, κι έτσι περνάμε τις μέρες μας βρίζοντας Πάγκαλους, Βενιζέλους και Σαμαράδες (δημιουργήματα ατόφια δικά μας, όλοι τους), αλλά χωρίς να μαθαίνουμε απολύτως τίποτα για τους εαυτούς μας και για το μέλλον.
Ποιο είναι το μάθημα αυτής της καταστροφής; Τί μάθαμε, δηλαδή, ως Έλληνες, για να μη την ξαναπατήσουμε έτσι;
Κοίταξέ τους στους δρόμους. Κοίτα τους. Άκου τί φωνάζουν, αφουγκράσου τί λένε.
(να φύγουν οι πολιτικοί, να γίνουν εκλογές, να μην πληρώσουμε το χρέος, να μην αλλάξει τίποτα, να ξαναγίνει ξαφνικά, μαγικά, 2002 και να πληρωνόμαστε όλοι από το κράτος και να μην πληρώνει κανένας φόρους για πάντα)
Τί έχουν μάθει οι Έλληνες από την Ελληνική Πτώχευση;
Απολύτως τίποτα.
Η διαλυμένη κοινωνία μας, αυτή ή μη-κοινωνία εγωιστών που τα ξέρουν όλα και μισιούνται με πάθος, φτάνει πλέον στο τέλος της. Δεν έχει άλλο. Ό,τι κι αν γίνει με την έκτη δόση και με τις απεργίες (θα κάψουν τα σκουπίδια τα σκουπίδια;), και με το αν θα πέσει η κυβέρνηση και με το κούρεμα (μήπως μας συμφέρει να το πάμε στο 130% ας πούμε, να μας χρωστάνε κιόλας;), εμείς εδώ τελειώνουμε.
Και το χειρότερο είναι πως την «επόμενη μέρα», όπως κι αν θα είναι αυτή, εμείς θα την υποδεχτούμε με τα ίδια μυαλά που είχαμε πριν, χωρίς να έχουμε διδαχτεί τίποτα.
Και γι’ αυτό δεν φταίει κανείς άλλος.
 
 

Δάσκαλε επιτρέψτε μου να είμαι από αυτούς που πιστεύουν ότι δεν φταίνε!..
Δηλαδή πρέπει με το ζόρι να πιστέψω ότι φταίω? Τι είναι αυτό πάλι? καινούργια μόδα?
Στο κάτω κάτω τι ποσοστό ευθύνης έχω? Αν με το ίδιο ποσοστό ευθύνης ζούσα σε άλλη χώρα (για σοβαρή χώρα μιλάω πάντα) θα είχα την ίδια αντιμετώπιση?
Ακόμα και σ’ αυτές τις χώρες δεν γίνονται κομπίνες ή αντίστοιχα κατεβατά όπως στο μέιλ που στείλατε?
Γιατί όμως ο εκεί τυχαίος πολίτης νοιώθει ότι μπορεί να εμπιστευτεί το κράτος του?
Δεν σας κάνει εντύπωση που δεν έχει μπει κανείς φυλακή ακόμα? Τελικά για μένα δεν είναι ο λαός το πρόβλημα (άλλωστε οι λαοί δεν νομίζω να έχουν τόση διαφορά πια στη συμπεριφορά τους) αλλά στην ΑΤΙΜΩΡΗΣΙΑ που επικρατεί στην Ελλάδα. Είναι δηλαδή πόσο σε παίρνει να κάνεις ό,τι κάνεις γιατί αν πιαστείς την έβαψες. Άλλωστε σε τελική ανάλυση η εφαρμογή του νόμου ισότιμα χαρακτηρίζει ένα σοβαρό κράτος από μια μπανανία)
Όλοι οι εθνοπροδότες λοιπόν που κυβέρνησαν αυτά τα χρόνια μπορούν να πάρουν άφεση αμαρτιών μόνο αν μας πουν που πήγαν τα λεφτά. Θα μας χάλαγε ένα ωραίο μπιλιετάκι στη SIEMENS για τις μίζες και τις υπερχρεώσεις? Ας μαζέψουν όλα αυτά τα ασυμμάζευτα και μετά ας πάνε στους μισθούς και τις συντάξεις.
Πολύ φοβάμαι ότι τα ανώνυμα αυτά μέιλ συντάσσονται από κύκλους που θέλουν να συντηρήσουν το σαθρό αυτό σύστημα, ότι φταίμε και από πάνω οπότε ας ξαναψηφίσουμε τους ίδιους και ας γίνουμε μια ωραία αποικία στο τέλος με τις περικοπές με μισθούς Βουλγαρίας.
Η ευθύνη λοιπόν είναι πάντα στον καπετάνιο και ο μόνος τρόπος για να τον αλλάξεις είναι να πειστείς ότι δεν φταις εσύ ως επιβάτης που αυτός έριξε το πλοίο στο βράχο! (άσχετα αν τον εμπιστεύτηκες).
Ας φύγουν λοιπόν αυτοί κι ας έρθουν άλλοι να μας κυβερνήσουν, ακόμα και ξένοι!
Άρα δάσκαλε συγγνώμη αλλά δεν φταίω!!
Πολλά φιλιά!

Προφανώς Μανώλη μου δεν απευθύνομαι σε σένα προσωπικά. Άλλωστε το mail που έστειλα δεν απευθυνόταν μόνο σε σένα, αλλά το έκανα forward σε καμιά δεκαριά ακόμα, που όλοι τους – μα όλοι τους περιέργως – συμφώνησαν με όσα γράφει!
Οι απόψεις μου Μανώλη για την κρίση που βιώνουμε είναι γνωστές και στις έχω κατ’ επανάληψη συζητήσει. Αναφέρομαι στον τρόπο ζωής των συμπατριωτών μας που αν δεν αλλάξουν συμπεριφορά δεν θα σωθεί η Ελλάδα έστω κι αν έλθει να μας κυβερνήσει ο καλύτερος ηγέτης του πλανήτη. Πιθανώς εδώ να ταιριάζει το γνωστό ερώτημα αν “η κότα γέννησε τ’ αβγό ή το αβγό την κότα”. Φταίνε τελικά οι κυβερνήσεις που κακομαθαίνουν τους λαούς ή οι λαοί που επιλέγουν τους κυβερνήτες τους? Εγώ πιστεύω το δεύτερο.
Αν πάρω τα πράγματα από μηδενική βάση σου ξεκαθαρίζω πως εγώ είμαι φανατικός υποστηρικτής του Κοινοβουλίου. Κάθετα, οριζόντια και διαγώνια.
Η εναλλακτική λύση είναι η δικτατορία σε οποιαδήποτε μορφή της: Στάλιν, Χίτλερ, Καντάφι, Τσαουσέσκου, Παττακοπαπαδόπουλοι, Χουσεϊν, Κάστρο, Άσαντ, Μουμπάρακ, έτσι για να αναφέρω κάποιους γνωστούς χασάπηδες που κάθισαν στο σβέρκο των λαών και κυβερνήσανε ερήμην του με τα γνωστά ολέθρια αποτελέσματα.
Με αυτό το δεδομένο, με αυτό το σκεπτικό, με την παραδοχή δηλαδή του Κοινοβουλίου και της Δημοκρατίας ως μοναδικού και αναντικατάστατου πολιτεύματος, αν συνεχίσουμε τη συζήτησή μας θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι θα πρέπει εμείς οι ίδιοι να ασχοληθούμε σοβαρά με το ποιους επιλέγουμε να μας κυβερνήσουν! Αυτή πιστεύω πως είναι και η μόνη δικλείδα ασφαλείας για να πάει η χώρα μπροστά. Αλλά είναι δυστυχώς και η ρίζα του κακού απ’ την άλλη, όταν υπερισχύσει – όπως μέχρι πριν από λίγο – ο απολιτικός, ο ανιστόρητος, ο αδιάφορος πολίτης. Αυτός, που όταν έλθει η ώρα, θα ψηφίσει χωρίς άποψη, χωρίς γνώση, χωρίς ενδιαφέρον για την κοινωνία και την πατρίδα. Είναι ο ίδιος που θα πάρει το φακελάκι, που δεν θα κόψει απόδειξη, που θα λαδώσει για να κάνει τη δουλίτσα του, που δεν θα αποδώσει το ΦΠΑ στο κράτος αλλά θα εισπράξει τη σύνταξη του πεθαμένου και θα κρύψει τα έσοδά του από την εφορία. Είναι αυτός που στις μέρες μας εύχεται – αγωνίζεται θα έλεγα – να πτωχεύσει η Ελλάδα για να αξιοποιήσει τις καταθέσεις του που φρόντισε να έχει στο εξωτερικό. Είναι ίσως κάποιο απ’ τα λαμόγια που σήμερα μας κυβερνά. Είναι ένας απ’ αυτούς που ΕΜΕΙΣ ψηφίσαμε Μανώλη και σήμερα μας κυβερνά…
Είναι επομένως πολύ εύκολο και θα έλεγα αφόρητα απλουστευτικό, να μεταθέτουμε πάντοτε τις ευθύνες μας σε κάποιους άλλους. Έτσι γενικά και αόριστα στο Κράτος, την Πολιτεία, την Κυβέρνηση, την ‘πρόστυχη την Κενωνία’…
Μανώλη μου έχω ως αρχή μου όταν ο μαθητής μου δεν πάει καλά, να ψάχνω πρώτα απ’ όλα να δω τι ΕΓΩ δεν κάνω καλά!
Μήπως ωστόσο έχεις εσύ κάποια καλύτερη πρόταση για να διορθωθεί το κακό και δεν την ξέρω?
Σε φιλώ

Δάσκαλε το ξέρω ότι δεν είναι προσωπικό το μέιλ, ούτε καν μου πέρασε από το μυαλό, απλά επειδή νοιώθω πολύ άνετα μαζί σας εξέφρασα κάποιες απόψεις μου, όχι από προσωπική αντίδραση ή έκρηξη, αλλά γιατί πιστεύω ότι τις ενστερνίζεται πολύς κόσμος όταν του λένε ότι φταίει.
Αν φταίνε λοιπόν οι λαοί που επιλέγουν τις κυβερνήσεις τους τότε φταίει όλος ο αμερικανικός λαός για την πυρηνικές βόμβες που έριξαν στην Ιαπωνία, για το Βιετνάμ, το Ιράκ, το Αφγανιστάν, κλπ. Δηλαδή όταν βλέπουμε αμερικάνο πολίτη πρέπει να τον φτύνουμε. Πιστεύω λοιπόν ότι ο έχων την εξουσία έχει και τα μέσα να διαμορφώνει συνειδήσεις και να παραπλανεί τον λαό.
Σε τι άραγε φταίει ο λαός όταν ψηφίζει κάποιον πού άλλα λέει πριν βγει και άλλα κάνει μετά? (να μην αναφερθώ στα όργια δηλώσεων και αναιρέσεων που βιώσαμε τον προηγούμενο μήνα..) Μα και η αντιπολίτευση όταν βγει κάνει ακριβώς τα ίδια και αυτό επαναλαμβάνεται συνεχώς τις τελευταίες δεκαετίες που εγώ θυμάμαι.
Όταν στο σχολείο είπα σε κάποιους συναδέλφους ότι όποιος πολιτικός δεν εφαρμόζει αυτά που λέει να του δημεύουν ας πούμε το 10% της περιουσίας του για κάθε αναληθή δήλωσή του, ο φιλόλογος μου απάντησε ότι στην αρχαία Ελλάδα δήμευαν ολόκληρη την περιουσία αν κάποιος έκανε άλλα από αυτά που υποσχόταν!!
Για ποιο δημοκρατικό πολίτευμα λοιπόν μιλάμε όταν οι ίδιοι που το υπηρετούν καταστρατηγούν βασικές αρχές του? Μήπως ο λαός είναι εγκλωβισμένος και όποιον και αν ψηφίσει δεν θα λυτρωθεί?
Φτάνουμε στο συμπέρασμα να νοιώθει κανείς προδομένος για τον όποιο χρόνο τούς έχει αφιερώσει, να τους παρακολουθεί και να νομίζει ότι έχει να κάνει με σοβαρούς ανθρώπους. Όπως στο ποδόσφαιρο σπανίζει ο ηγέτης έτσι και στην πολιτική κυριαρχούν ανδρείκελα που παίζουν άσχημη μπάλα (χωρίς διαιτητή να σφυρίξει κάνα φάουλ μάλιστα!) και δεν αξιώνω από τον εργάτη, τον μεροκαματιάρη, την κυρά Κατίνα της γειτονιάς και την πλατιά μάζα του πληθυσμού να μου επιλέξει σωστή κυβέρνηση, όπως ακριβώς δεν περιμένω να εκτιμήσει την κλασική μουσική, γιατί όταν ανοίγει την τηλεόραση δεν την βλέπει καν να υπάρχει!
Εν αναμονή του ηγέτη λοιπόν η πρότασή μου είναι όπως και στο προηγούμενο μέιλ να ασχοληθούν με το πού πήγαν τα λεφτά και να εφαρμοστεί επιτέλους ο νόμος, να μπουν φυλακή όσοι καταχράστηκαν δημόσιο χρήμα: βουλευτές, μεγαλοπρομηθευτές, μεγαλοεργολάβοι, επιστροφή κλοπιμαίων από ξένους προμηθευτές (ζίμενς, υποβρύχια) κλπ. Να ξεδιπλωθεί σιγά σιγά το κουβάρι να δούμε πού είναι το μαύρο χρήμα και ποιοι εμπλέκονται και πόσο είναι επιτέλους? Φτάνει να σωθούμε όπως πιστεύουν πολλοί? Γιατί δεν το ψάχνουν? Μήπως έχουν λερωμένη τη φωλιά τους? Υποθέτω ότι θα λέτε ότι είναι ουτοπικά όλα αυτά αλλά σε τελική ανάλυση πόσο ουτοπικό είναι εσύ να ψηφίζεις και να σε κυβερνάνε το χρήμα και τα συμφέροντα που κρύβονται από πίσω?
Επειδή λοιπόν τη σήμερον ημέρα δεν υπάρχουν «Πυθαγόρειοι» για να αυτοκαταστραφούν δεν ξέρω πώς θα εμφανιστεί αυτός ο ηγέτης. Γιατί αλλιώς θα βγει ο λαός στους δρόμους προς αναζήτηση. (είναι ένας λόγος που δεν με χαλάνε οι αγανακτισμένοι!)
Ίδωμεν!
Πολλά φιλιά

Μανώλη μου,
Φαίνεται πως διαφωνούμε βλέποντας τα γεγονότα από άλλη οπτική γωνιά.
Η διαφορά μας είναι ακριβώς σ’ αυτό που σου έγραψα για το αν “η κότα γέννησε το αβγό ή το αβγό την κότα.”
Εσύ με λίγα λόγια ισχυρίζεσαι πως όταν και εάν βρεθεί ο τίμιος, ο σωστός κυβερνήτης, τότε μόνον τα πράγματα θα μπουν σε μια τάξη και η κοινωνία θα αλλάξει προς το καλύτερο. Ένας Μεσσίας δηλαδή! Άπαξ και δεν βρίσκεται, εσύ γυρίζεις την πλάτη στην πολιτική και τους πολιτικούς, ρίχνεις μαύρη πέτρα πίσω σου, τους περιφρονείς και παύεις να ασχολείσαι με δαύτους!
Εγώ αντίθετα λέω πως οι κυβερνήτες μας είναι κάποιοι από εμάς.
Δεν γυρίζω την πλάτη στην πολιτική και προσπαθώ στο μέτρο των δυνατοτήτων μου να ευαισθητοποιήσω και να πολιτικοποιήσω – όχι να κομματικοποιήσω – όσους μπορώ να επηρεάσω.
Πιστεύω πως ο υπεύθυνος, ο ενεργός πολίτης κυβερνιέται από τους ανάλογους ηγέτες. Και το αντίθετο: o αδιάφορος, αμέτοχος, ο ανεύθυνος πολίτης επιλέγει και εκλέγει τους ομοίους του. Έχεις προσέξει πόσοι άσχετοι βρίσκονται στο κοινοβούλιο? ηθοποιοί, ποδοσφαιριστές, τραγουδιστές, γόησσες κλπ. Αυτοί φταίνε?
Δεν έχει σημασία που δεν συμφωνούμε. Έτσι κι αλλιώς, κέρδος είναι ο διάλογός μας και η ανταλλαγή απόψεων.
Πολλά φιλιά κι από μένα!


Το ότι έχω άλλη άποψη δάσκαλε (το λευκό δε με χαλάει, ίσως είναι η μόνη ειρηνική επανάσταση), δε σημαίνει ότι δεν ασχολούμαι με δαύτους (άλλωστε τόσες αράδες γιατί τις γράφουμε?) και δε σημαίνει επίσης ότι δεν επεξεργάζομαι και τη δική σας γνώμη, η οποία πιστεύω ότι είναι πολύ σωστή αλλά με άλλες προϋποθέσεις..
Πολλά φιλιά!

Κλείνοντας αυτόν τον διάλογο θεωρώ πως θα είχε πολύ ενδιαφέρον κάποια συνέχεια αυτής της αντιπαράθεσης απόψεων, με την συμμετοχή και την κατάθεση της γνώμης από τους φίλους αναγνώστες του blog μου.

                                                                                                   Ευάγγελος Ασημακόπουλος
                                                                                                           (19 Νοεμβρίου 2011)
Advertisements

About assimakopoulostar

Σολίστ Κιθάρας - Μουσικοπαιδαγωγός
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

6 Responses to Ένας επίκαιρος διάλογος

  1. Ο/Η Evi Marouli λέει:

    ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ!!!!!!!!!
    ΣΥΜΦΩΝΩ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΜΕ ΤΟΝ ΜΑΝΩΛΗ ΒΡΟΝΤΙΝΟ ΑΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟΝ ΓΝΩΡΙΖΩ!!!!!!!!
    ΔΑΣΚΑΛΕ…ΠΟΛΥ ΑΙΣΙΟΔΟΞΟ ΣΕ ΒΡΙΣΚΩ!!!!!!!!!!

  2. Ο/Η Βασιλική Λεοντάρη λέει:

    Να θέσω ένα ερώτημα; Αν έπρεπε να κάνουμε αντιστοίχηση στα ζευγάρια Δάσκαλος – Μαθητής, Κυβέρνηση – Λαός, πώς θα την κάνατε; Για μένα είναι προφανές ότι η αντιστοιχία είναι Δάσκαλος= κυβέρνηση, Μαθητής = Λαός. Αν συμφωνούμε, θα προχωρήσω στη συνέχεια στο συλλογισμό μου

    • Ο/Η assimakopoulostar λέει:

      Παραπλανητικός ο συσχετισμός
      1. Ο μαθητής δεν επιλέγει τον δάσκαλο.
      2. Ο μαθητής δεν αντιδρά όταν δεν συμφωνεί.
      3. Ο μαθητής δεν κάνει επανάσταση όταν καταπιέζεται.

      • Ο/Η Βασιλική Λεοντάρη λέει:

        Ο συσχετισμός έγινε με αφορμή το σχόλιό σας «πρώτα εγώ σαν δάσκαλος πρέπει να δω τι δεν κάνω σωστά». Κι εγώ θεωρώ ότι συσχετίζεται περισσότερο ο Δάσκαλος με την κυβέρνηση παρά με τον απλό πολίτη. Αναφορικά με τις προτάσεις σας τώρα: Ο μαθητής οφείλει να ερευνήσει και να επιλέξει ο ίδιος δάσκαλο (αν είναι ενήλικος) ή να το κάνουν οι γονείς του. Και ξέρω ότι συμφωνείτε μαζί μου, το έχετε ήδη τονίσει σε προηγούμενα άρθρα σας, για τη σοβαρότητα του να επιλέξεις το σωστό δάσκαλο και να αντιμετωπίσεις με την αντιστοιχη σοβαρότητα τις σπουδές σου.. Ο μαθητής δεν επαναστατεί και δεν αντιδρά όταν δεν συμφωνεί, μόνο όταν ο δάσκαλος έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη του. Και για να κερδίσει την εμπιστοσύνη του, πρέπει να τον έχει πείσει ότι κινείται σε σωστό δρόμο και ότι ειναι έτοιμος να αλλάξει πορεία και να αναγνωρίσει τυχόν λάθη ή αβλεψίες αν κάτι δεν παέι καλα.
        Κανένα πολιτικό πρόσωπο δεν ανέλαβε την ευθύνη για την κατάσταση αυτή που βρισκόμαστε, παρά μόνο σε θεωρητικό επίπεδο. Σ’ αυτό το επίπεδο, μπορώ κι εγώ να αναλάβω: ναι, φταίω γιατί δεν ζητούσα πάντα αποδείξεις, ναι φταίω για όλα τα αφορολόγητα χρήματα που έδωσα και πήρα. Εκεί που εξοργίζομαι όμως, είναι στο σημείο που εγώ προσωπικά και όλος ο λαός καλείται να πληρώσει βαρύτατα έμπρακτα το λάθος του, σε αντίθεση με τους πολιτικούς που διαχειρίστηκαν την οικονομία αυτής της χώρας τόσα χρόνια. Και φτάνουμε στο ερώτημα: Πληρώνουμε αναλογικά με τις ευθύνες μας όλοι το αντίτιμο ή μήπως ειναι αντιστρόφως ανάλογο; Επειδή μου φαίνεται ότι μάλλον συμβαινει το αντίθετο, ε, όχι, δεν με ενδιαφέρει να παραδεχτώ και στα λόγια το φταίξιμο μου, έχω αναλάβει την ευθύνη μου έμπρακτα. Κανένας άλλος όμως βρε παιδιά;;;
        Υ.Γ. Ελπίζω να βγαινει άκρη με το λόγο μου, γιατι έχω κι ένα διχρονο που τριγυρίζει στα πόδια μου και να μου αποσπάει την προσοχή. Φιλιά!

  3. Ο/Η assimakopoulostar λέει:

    Έγραψες για τη σχέση δάσκαλου-μαθητή χωρίς να αποσαφηνίσεις ότι εννοούσες συγκεκριμένα τη μουσική. Η δική μου απάντηση αναφερόταν (όπως θα κατάλαβαν και οι περισσότεροι) στη σχέση δάσκαλου-μαθητή μέσα σε μια τάξη σχολείου.
    Όσον αφορά τώρα στη γενικότερη ένστασή σου για το θέμα του ‘ποιος φταίει’:
    Μιλώντας για τα λάθη ή τις απάτες αυτών που μας κυβέρνησαν παραβιάζεις ανοιχτές πόρτες, αφού όχι μόνο δεν διαφωνώ αλλά αντίθετα πιστεύω πως μια παραδειγματική τιμωρία τους, θα μετέστρεφε το κλίμα και θα ανακούφιζε σε μεγάλο βαθμό έναν δίκαια αγανακτισμένο λαό. Να ανοίξουν οι φυλακές – όπως λέει ο Μανώλης – να φέρουν τα κλοπιμαία πίσω, να μάθουμε ποιοι καταχράστηκαν κλπ.
    Και μετά? ΚΑΙ ΜΕΤΑ?
    Στον κοινωνικό τομέα θα πάψουμε να ψηφίζουμε λάθος? Θα αρχίσουμε να ασχολούμαστε με την πολιτική? Θα γίνουμε ενεργοί και υπεύθυνοι πολίτες? Θα βάλουμε το εμείς πάνω από το εγώ? Αλλά και στον οικονομικό τομέα θα έχουμε λύσει τα προβλήματά μας? Θα πάψουμε να ζούμε με δανεικά? Θα πάψουμε να αγοράζουμε ξένα προϊόντα? Θα σταματήσουμε να κλέβουμε το κράτος (που είσαι εσύ, εγώ, ο Μανώλης, η αδελφή σου κλπ.). Με λίγα λόγια θα είναι το META όπως και το ΠΡΙΝ ή αντίθετα όλη αυτή η περιπέτεια που μας προέκυψε θα μας απασχολήσει βαθιά και θα μας κάνει να δούμε τους εαυτούς μας όπως μας βλέπουν οι ξένοι?
    Πιστεύω πως οι σοβαρές αλλαγές Βασιλική μου δεν θα γίνουν με το να μπουν κάποιοι φυλακή (αν και αυτό θα βοηθούσε πολύ στην ηρεμία μας) όσο το να δούμε από δω και πέρα τι κάνουμε. Σε προβληματίζει καθόλου αυτό που λέω ή εν τέλει η αγανάκτηση, η αγωνία και ο αγώνας σου περιορίζονται στο να μπουν κάποιοι φυλακή?
    Φιλιά κι από μένα

  4. Ο/Η ΣΠΥΡΟΣ ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΟΥ λέει:

    Κύριε Ασημακόπουλε συμφωνώ με όσα έχετε γράψει.Πιστεύω πως κάθε λαός έχει τους ηγέτες που του αξίζουν και μάλιστα αυτο τηρείται στην Ελλάδα με το παραπάνω.Το άλλο πρόβλημα που έχουμε ως λαός είναι ότι ξεχνάμε.Τί εννοώ με αυτό;Αν έχετε διαβάσει τους Πελοποννησιακούς Πολέμους από τον Ξενοφώντα και το Θουκιδίδη σίγουρα θα παρατηρήσατε κάπου το όνομα Αλκιβιάδης.Ο Αλκιβιάδης λοιπόν με λίγα λόγια ήταν ας πούμε ο »celebrity» και το μοντέλο της εποχής στην αρχαία Αθήνα.Αυτός οδήγησε τους Αθηναίους στην εκστρατεία της Σικελίας όπου οι Αθηναίοι υπέστησαν μια μεγάλη ήττα πράγμα που γνώριζε ο Αλκιβιάδης από πριν.Μετά από αύτη την πανολεθρία οι Αθηναίοι έστειλαν καράβι στη Σικελία για να φέρει τον Αλκιβιάδη στην Αθήνα για να κλείσει κάποιους ανοιχτούς λογαριασμούς και να απολογηθεί.Ξέρετε τι απάντησε στους απεσταλμενους;»Πηγαίντε μπροστά με το δικό σας καράβι και θα σας ακολουθώ εγώ με το δικό μου από πίσω».Στη διαδρομή όμως ο καλός φίλος μας ο Αλκιβιάδης θεώρησε καλή ιδέα να στρίψει προς την ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΗ Σπάρτη και αν κρίνουμε από τα συμφραζόμενα σίγουρα θα είχε γνωριμίες εκεί, έτσι θα μπορούσε να μείνει για λίγο στη σκιά.Παρόλ’ αυτά και ενώ έχει αρχίσει ο Πελοποννησιακός πόλεμος ο Αλκιβιάδης επιστρέφει στην Αθήνα και παίρνει ανώτατη θέση στο στρατό των Αθηναίων και άλλα τόσα.Δεν είναι περίεργο;Μετά από όλα αυτά που έκανε;Και πρέπει να επισημάνουμε πως η καταστροφή στη στη Σικελία ήταν μεγάλο ψυχολογικό πλήγμα για το λαό της Αθήνας.Άρα οι Αθηναίοι ξεχνάνε και επειδή κάθε λαός έχει πάντα την ίδια νοοτροπία όσοι αιώνες και να τον χωρίζουν φοβάμαι μήπως η ιστορία επαναληφθεί με την κατάσταση που επικρατεί σήμερα στην Ελλάδα.
    Αυτά ήταν όσα είχα να πω.
    Υ.Γ. Δεκτά όλα τα σχόλια και απαντήσεις.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s