Η αφύπνιση

“Ουδέν κακόν αμιγές καλού” έλεγαν οι αρχαίοι μας πρόγονοι, μια φράση που βγαίνει αληθινή τις περισσότερες φορές. Και για να πω τη μαύρη μου αλήθεια, αυτή η φράση ήλθε και μου κάθισε στο μυαλό τον τελευταίο καιρό, με όλα αυτά τα απερίγραπτα, τα πρωτοφανή που συμβαίνουν γύρω μας.
Από τη μια παρακολουθώ με αγωνία το ατέλειωτο γαϊτανάκι του πισωγυρίσματος των αποφάσεων για το μέλλον της χώρας, χωρίς να ξέρω τι μας ξημερώνει τελικά αύριο κι απ’ την άλλη σταυροκοπιέμαι και λέω δόξα τω θεώ που η ελληνική κοινωνία επί τέλους αφυπνίσθηκε: ο κόσμος άρχισε να συγκεντρώνεται στους δρόμους και τις πλατείες, να συζητάει έντονα και να διαφωνεί, να νοιάζεται για το αύριο, να κρίνει αυτούς που έστειλε στη Βουλή, με δυο λόγια ο κόσμος ξανάρχισε να ασχολείται με την πολιτική μετά από έναν ‘νήδυμον ύπνον’ που κράτησε τρεις δεκαετίες.

Έπρεπε να συμβούν δηλαδή σημεία και τέρατα, να κλείσουν μαγαζιά, να πέσει ανεργία, να κοπούν μισθοί και συντάξεις, να πάμε κατά διαόλου, για να καταλάβει επί τέλους ο Έλληνας πως η νιρβάνα στην οποία είχε περιπέσει όλα αυτά τα χρόνια δεν του βγήκε σε καλό. Κοίταζα ένα δικό μου άρθρο που είχα γράψει για το TAR εδώ και τριάμισι χρόνια, παραμονές των εκλογών του 2007. Μου φάνηκε επίκαιρο. Μου φάνηκε ακόμα προφητικό και χρήσιμο γι’ αυτό και το παραθέτω αυτούσιο.

  • Μια και το TAR είναι ένας χώρος ανοικτός στη διακίνηση ιδεών, με τη δυνατότητα να φιλοξενεί θέματα όχι απαραίτητα μουσικά, σκέφθηκα – μέρες που είναι – να καταθέσω κάποιες σκέψεις μου γύρω από τις μεθαυριανές εκλογές. Αφορμή μου έδωσε μια διαπίστωση που προήλθε από κάποιες ερωτήσεις που έκανα σε μαθητές μου – και όχι μόνο, νέους ανθρώπους πάντως και μάλιστα φοιτητές ή σπουδαστές ωδείων. Αυτό το τελευταίο θέλω να το υπογραμμίσω γιατί οι απαιτήσεις μου για ώριμες και εμπεριστατωμένες απαντήσεις ήταν ασφαλώς αυξημένες αφού απευθυνόμουνα σε ένα κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας ζωντανό, νεανικό, με υψηλή υποτίθεται παιδεία. 
     Οι ερωτήσεις μου ήταν γενικότερου πολιτικού ενδιαφέροντος όπως π.χ. ποιος είναι υπουργός εξωτερικών της Αμερικής, ποιος είναι σήμερα ο πρωθυπουργός της Αγγλίας, ποιος κέρδισε τις προεδρικές εκλογές στην Τουρκία. κλπ. αλλά και άλλες που αφορούσαν τα δικά μας και την εκλογική μάχη της Κυριακής. Και πρέπει χωρίς περιστροφές να σας ξεκαθαρίσω πως το αποτέλεσμα ήταν δυστυχώς απογοητευτικό. Από τις απαντήσεις που μου έδιναν οι νέες και οι νέοι που θα ψήφιζαν σε δυο μέρες, διαπίστωνα είτε άγνοια, είτε αδιαφορία, είτε αποστροφή για την πολιτική. Για τους περισσότερους η πολιτική ήταν ένα θέμα που δεν τους αφορούσε αλλά δεν ένιωθαν και καμιά ενοχή γι’ αυτό – αντίθετα όλο και κάποιο σχόλιο ειρωνικό είχαν να αντιτάξουν. Απαντήσεις του στιλ    “έλα μωρέ όλοι ίδιοι είναι”,     “και τι με κόφτει εμένα ποιος βγήκε στην Τουρκία”      “άντε να φύγει και η Κυριακή γιατί μας τα ζάλισαν”     ήταν περίπου οι πιο συνηθισμένες.  Αντίθετα ελάχιστοι ήταν οι ενημερωμένοι αλλά και ευαισθητοποιημένοι επάνω στο θέμα της εκλογικής αναμέτρησης. 
    Αναλογιζόμουνα λοιπόν τι μπορεί να φταίει γι’ αυτή την άγνοια και την αποστροφή των νέων ανθρώπων για τα κοινά. Πως είναι δυνατόν ένα τόσο σοβαρό ζήτημα να γίνεται αντικείμενο απαξίωσης και σαρκασμού. Τι έχει συμβεί και στις μέρες μας νέες κοπέλες και παλικάρια γυρίζουν την πλάτη στα κόμματα, δεν διαβάζουν εφημερίδες, δεν νοιάζονται ποιος θα τους κυβερνήσει. Είναι η υπεραφθονία, η άνεση, η υπερκατανάλωση, το βόλεμα, ή ίσως η απογοήτευση, τα αδιέξοδα, η ισοπέδωση των ιδεών? Μήπως με τη στάση μας αφομοιώνουμε όλο και πιο πολύ το αμερικάνικο μοντέλο, αυτό της πλήρους άγνοιας και αδιαφορίας για την πολιτική, το μοντέλο όπου ψηφίζουν οι λιγότεροι από τους μισούς αναδεικνύοντας για κυβερνήτες κάποια θλιβερά ανδρείκελα τύπου Νίξον, Κάρτερ, Φορντ ή Μπους? 
    Μήπως οδηγούμαστε στη στρατηγική του όσοι λιγότεροι ψηφίζουν, τόσο καλύτερα για μας? 
    Σκεφτόμουνα απ’ την άλλη πόσο διαφορετική θα ήταν η ζωή όλων μας αν με πλήρη γνώση και υπευθυνότητα αντιμετωπίζαμε την υπόθεση των εκλογών. Πόσο θα άλλαζε η ζωή μας αν κάθε φορά στέλναμε στη Βουλή άξιους αντιπροσώπους για να μας κυβερνήσουν. Πόσο με τη στάση μας θα μπορούσαμε να τους τιμωρήσουμε αν δεν πραγματοποιούσαν τις υποσχέσεις τους. Πόσο θα είχαμε προοδεύσει ως χώρα αν είχαμε την γνώση, το ενδιαφέρον και την ωριμότητα να αποφασίζουμε σωστά. 
    Γιατί η πολιτική είναι ένα ζήτημα που αφορά όλους μας. Που πρέπει να μας αφορά. 
    Έχει μείνει ιστορική η φράση του μεγάλου Χαρίλαου Τρικούπη όταν στις εκλογές του 1895 ο λαός αντί γι’ αυτόν έστειλε στη Βουλή κάποιον ασήμαντο, ονόματι Γουλιμή: “Ανθ’ ημών ο Γουλιμής!” 
    Ελπίζω και εύχομαι την Κυριακή να μη ψηφισθούν οι Γουλιμήδες. Γιατί κακά τα ψέματα, δεν υπάρχουν δικαιολογίες: θα μας κυβερνήσουν αυτοί που μας αξίζουν.  
     
           Ευάγγελος Ασημακόπουλος
    (Παρασκευή 14 Σεπτεμβρίου 2007)


Αν μη τι άλλο, τουλάχιστον ξυπνήσαμε!
Ουδέν κακόν αμιγές καλού…
                                                                                                   Ευάγγελος Ασημακόπουλος
                                                                                                                (1 Ιουνίου 2011)
Advertisements

About assimakopoulostar

Σολίστ Κιθάρας - Μουσικοπαιδαγωγός
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

2 Responses to Η αφύπνιση

  1. Kύριε Ασημακόπουλε, με όλο το σεβασμό, αλλά και με το θάρρος της ταπεινής μου επώνυμης γνώμης, πιστεύετε ότι ο λαός μας ξύπνησε; Πιστεύετε ότι ο λαός μας άρχισε να σκέπτεται πολιτικά και όχι κομματικά; Σας ρωτώ λοιπόν να σκεφτείτε: Μήπως ξεβολεύτηκε λίγο από τη νιρβάνα που βρισκόταν και θέλει να ξαναγυρίσει εκεί;

    Φαίνεται πολύ ωραίο και αγνό αυτό που γίνεται στο Σύνταγμα, αλλά αν έχετε κάποιους φίλους που πηγαίνουν κάτω, για προσπαθείστε να αναλογιστείτε τη ζωή που έκαναν μέχρι τώρα και για σκεφτείτε λίγο γιατί πηγαίνουν κάτω; Ξέρετε ποιους εννοώ… αυτούς που παραπονιούνται ότι η βενζίνη έχει φτάσει 2 ευρώ και δεν έχουν να γεμίσουν το Pajero το άτιμο που τρώει 1 ευρώ το χιλιόμετρο μέσα στην πόλη. Έχω πολλά παραδείγματα από το δικό μου περίγυρο (και δεν είμαι παρά της «προς τα κάτω» μεσαίας τάξης). Θα μου πείτε δεν είναι όλοι έτσι. Έχετε δίκιο, αλλά δυστυχώς είναι πολλοί μα πάρα πολλοί!!!

    Για να συμβεί η αλλαγή που ονειρευόμαστε όλοι πρέπει πρώτα να αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι, διότι αν δε γίνει αυτό, όποια πολιτική αλλαγή και αν επέλθει, στον ίδιο παρονομαστή θα μας βάλει μετά από λίγα χρονάκια. Αντιλαμβάνεστε τι εννοώ φαντάζομαι….

  2. Ο/Η assimakopoulostar λέει:

    Κύριε Παναγιωτακόπουλε δεν πίστεψα ποτέ πως μέσα σε λίγο διάστημα η νιρβάνα του Έλληνα ξαφνικά μετατράπηκε σε πολιτική και κοινωνική συνείδηση.
    Ελπίζω όμως να συμφωνήσετε μαζί μου πως μετά από αυτό το οικονομικό τσουνάμι, όταν ο ίδιος θα ξαναβρεθεί μπροστά στην κάλπη θα είναι περισσότερο ενημερωμένος και κυρίως πολύ πιο υπεύθυνος απ’ ό,τι μέχρι σήμερα.
    Αυτή η αλλαγή μέσα του, αυτή η αφύπνιση είναι το κέρδος.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s