Το βιογραφικό σημείωμα

 Αυτή η ιστορία με τα φουσκωμένα βιογραφικά σημειώματα, μου φαίνεται πως έχει παραγίνει τώρα τελευταία. Μοιάζουν εν τέλει να ανταγωνίζονται σε παραμόρφωση και ψευτιά τις φωτογραφίες και τις ηχογραφήσεις.

Έχετε δει σε κάποιες σύγχρονες φωτογραφίες πώς εξαφανίζονται από τα πρόσωπα ως δια μαγείας σπυράκια, ουλές, πανάδες, ρυτίδες, ελιές, ζάρες, σε σημείο που όλες και  όλοι πια να δείχνουν δεκαετίες νεότεροι και ομορφότεροι?
Έχετε ακούσει CD στις μέρες μας, με αυτή την απόλυτη αρτιότητα ήχου και τεχνικής, σε βαθμό που και ο ίδιος ο εκτελεστής να ναρκισσεύεται για το παίξιμό του με όλα αυτά τα κοψιμοραψίματα που κάνει στον υπολογιστή του?

Διαβάστε τώρα ένα οποιοδήποτε βιογραφικό σημείωμα. Τι επιτυχίες, τι θρίαμβοι παντού και τι διεθνείς καριέρες… Άρχισε, λέει, πιάνο σε ηλικία 3 ετών – αφήνοντας  να εννοηθεί πως έχουμε να κάνουμε με παιδί-θαύμα – στη συνέχεια αφού τέλειωσε το Ωδείο με Επαίνους, Βραβεία και Αριστεία, έλαβε μέρος σε Master Classes με καμιά δεκαριά ονόματα της αλλοδαπής – υπονοώντας  βέβαια πως έχει αποσπάσει από δαύτους σπάνιες και βαθυστόχαστες γνώσεις, άγνωστες στους κοινούς θνητούς της χώρας μας – ενώ στη συνέχεια έδωσε ρεσιτάλ σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας και του εξωτερικού, χωρίς φυσικά να κάνει ποτέ λόγο αν άρεσε κι αν ξανάπαιξε δεύτερη φορά στο ίδιο μέρος.

Βέβαια το παραφουσκωμένο βιογραφικό, σύμφωνα με τον χαρακτήρα που κουβαλάει ο καθένας, είναι και ανάλογα διανθισμένο. Για τους περισσότερους  όσο πιο μεγάλο, πιο λεπτομερειακό, πιο εντυπωσιακό είναι, τόσο ‘πουλάει’. Και πουλάει φυσικά γιατί όσοι το διαβάζουν δεν σημαίνει απαραίτητα πως θα ψάξουν κιόλας να διαπιστώσουν αν λέει αλήθειες ή υπερβολές, γεγονότα ή ανακρίβειες.
Τρέχα γύρευε τώρα αν έγινε το ρεσιτάλ σε μια συγκεκριμένη αίθουσα στο Παρίσι ή στο σαλόνι ενός φιλικού ζευγαριού που είχε την καλοσύνη να μαζέψει και κάποιους φίλους εκεί. Το βιογραφικό λέει πως έπαιξε στο Παρίσι. Ψέματα λέει?
Γύρευε να δεις τώρα αν το ρεσιτάλ στο Λονδίνο έγινε στην τάξη κάποιου Δημοτικού σχολείου στα νότια προάστια και όχι σε μια γνωστή αίθουσα του κέντρου. Το βιογραφικό γράφει πως έπαιξε στο Λονδίνο. Ψέματα γράφει?
Πιάσ’ τ’ αβγό και κούρεφτο. Όπως συνήθιζε άλλωστε να λέει και να ξαναλέει η μακαρίτισσα η μάνα μου “…ώσπου να μάθουν παιδάκι μου οι γνωστικοί, καλοπερνάνε οι τρελοί!..”

Στις μέρες μας, μέρες αποθέωσης του marketing, μέρες που η διαφήμιση την τρίχα την κάνει τριχιά, μετριούνται στα δάχτυλα αυτοί που με σοβαρότητα αλλά και σεμνότητα αποδεικνύουν την αξία τους όταν ανεβαίνουν στη σκηνή. Γιατί κακά τα ψέματα, όσες ανακρίβειες, υπερβολές, φανφάρες κι αν γράψει κάποιος στο βιογραφικό του, θα έλθει η στιγμή της αλήθειας, η στιγμή της κρίσης, η στιγμή που θα πρέπει να αποδείξει την αξία του μέσα από την απόδοσή του. Είναι η ώρα που κανένα παραφουσκωμένο βιογραφικό δεν έχει τη δύναμη να επηρεάσει. Είναι η ώρα που θα φανεί αν ο καλλιτέχνης κέρδισε την εκτίμηση του κοινού. Εκτίμηση, που σε βάθος χρόνου, θα έχει ως συνέπεια το κοινό αυτό να τον ακολουθεί σε κάθε του νέα εμφάνιση.

Κρατάω ακόμα στη μνήμη μου μετά από μισόν περίπου ο αιώνα, το βιογραφικό σημείωμα του Μάνου Χατζιδάκι σε κάποια συναυλία με τη Μικρή Ορχήστρα Αθηνών, μια σπουδαία ορχήστρα εγχόρδων που είχε δημιουργήσει με τον Μίκη Θεοδωράκη στις αρχές του 1960, με την οποία  παρουσίαζε έργα κλασικά και σύγχρονα, όλα ποιοτικά όπως το συνήθιζε.
Ήταν η εποχή που η μουσική του Χατζιδάκι, οι πρωτοπόρες ιδέες του και η τολμηρή παρέμβασή του στα δρώμενα ενός συντηρητικού μουσικού κατεστημένου, είχε διχάσει κοινό και κριτικούς. Οι πιο παλιοί θα θυμούνται τον πόλεμο που του είχαν κηρύξει κάποιες εφημερίδες και μια μερίδα δημοσιογράφων, μουσικών και διανοουμένων. Ακόμα κι ο Δημήτρης Ψαθάς, κορυφαίος αρθρογράφος στην εποχή του, που με τα γραπτά του στα ΝΕΑ ανέβαζε και κατέβαζε κυβερνήσεις, τον είχε αποκαλέσει ‘σκουπίδι’.
Στο πρόγραμμα λοιπόν αυτής της συναυλίας, ο Μάνος Χατζιδάκις, στη θέση του βιογραφικού σημειώματος και αντί γι’ αυτό, είχε παρουσιάσει και είχε καταχωρήσει ένα προς ένα, όλα τα αρνητικά σχόλια και όλες τις ύβρεις που του είχαν γράψει κατά καιρούς οι διάφοροι επώνυμοι!  
Ήταν μια κίνηση ‘αντί’ ενός αληθινού μουσικού που δεν είχε ανάγκη να πουλήσει μούρη. Ήταν μια τολμηρή απάντηση ενός μεγάλου στις προκλήσεις των μικρών. Ήταν ακόμα, πιστεύω, και ένα διαχρονικό μάθημα σε όσους προσπαθούν μέσα από τα βιογραφικά τους να δείξουν αυτό που θα ήθελαν να είναι…

 
                                                                                                   Ευάγγελος Ασημακόπουλος
                                                                                                                (18 Μαΐου 2011)
Advertisements

About assimakopoulostar

Σολίστ Κιθάρας - Μουσικοπαιδαγωγός
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

One Response to Το βιογραφικό σημείωμα

  1. Ο/Η Evi Marouli λέει:

    ΔΑΣΚΑΛΕ!
    ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΤΑ ΟΣΑ ΓΡΑΦΕΙΣ!
    ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ! ΑΛΛΑ ΜΗΠΩΣ ΚΑΙΕΙ??????
    ΗΤΑΝ ΣΟΦΗ ΓΥΝΑΙΚΑ Η ΜΑΝΑ ΣΟΥ ΓΙΑΥΤΟ ΕΚΑΝΕ ΕΝΑ ΓΙΟ ΣΑΝ ΚΑΙ ΣΕΝΑ!
    ΕΙΧΑ ΤΗΝ ΤΙΜΗ ΝΑ ΤΗ ΓΝΩΡΙΣΩ!
    ΑΡΧΟΝΤΙΣΣΑ! ΚΑΙ ΚΑΛΛΟΝΗ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ ΤΗΣ!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s