Η Ασέβεια


Πόσες και πόσες φορές δεν σκέφθηκα να γράψω δυο αράδες για το ζήτημα της ασέβειας, ένα θέμα που στην καθημερινότητά μου το συναντάω παντού. Η ασέβεια, που είναι το χαρακτηριστικό της συμπεριφοράς του νεοέλληνα των τελευταίων χρόνων, μου δίνει έντονα την αίσθηση της φθοράς και της παρακμής ολόκληρης της ελληνικής κοινωνίας, σαν μια μάστιγα που έχει μολύνει όλες τις τάξεις, όλα τα στρώματα.
Και δεν σας κρύβω πως με όλα όσα ακούω και βλέπω, αυτή η λέξη μού  έχει σφηνωθεί στο μυαλό, σε τέτοιο μάλιστα βαθμό, ώστε να την έχω συνέχεια μπροστά μου, γύρω μου και πλάι μου, λες και όλοι οι Έλληνες βάλθηκαν να την υποστηρίξουν με φανατισμό.
Μιλάμε για μια διάχυτη ασέβεια που πλανάται γύρω μας σε όλους τους τομείς, σε όλα τα πράγματα από τα πιο ασήμαντα ως τα πιο σημαντικά: ασέβεια του κράτους στους πολίτες, ασέβεια του πολίτη στους νόμους, ασέβεια του παιδιού στο γονιό, του μαθητή στο δάσκαλο, του άντρα στις γυναίκες, των διοικούντων στους θεσμούς.
Ασέβεια του κόμματος στον ψηφοφόρο, του κράτους στο φορολογούμενο και του φορολογούμενου στο κράτος, ασέβεια του γιατρού στον ασθενή, του ταξιτζή στον επιβάτη, του πολίτη στο περιβάλλον, του οδηγού στους πεζούς και τα σήματα.
Ασέβεια όταν φτύνουμε στο δρόμο, όταν παρκάρουμε στις ράμπες, όταν κλέβουμε τον τουρίστα, όταν σπρώχνουμε στη στάση τον διπλανό μας ή όταν αδιάφορα φουμάρουμε στα μούτρα του.
Ασέβεια προς όλους και για όλα.

Πώς γίνεται δηλαδή σε απλά καθημερινά πράγματα και διαφέρουμε τόσο  πολύ από άλλους λαούς που ανήκουν στο ίδιο κομμάτι γης με το δικό μας? Γιατί όταν ταξιδεύω π.χ. στην Αγγλία, την Ισπανία ή την Ολλανδία νιώθω με τη συμπεριφορά τους να με κυριεύει ένα αίσθημα κατωτερότητας?
Πόση δα ευγένεια ή καλλιέργεια παραπάνω έχουν οι άνθρωποι εκεί όταν σου ανταποδίδουν την ‘καλημέρα’ που σου στερεί εδώ ο ταξιτζής, σου λεν ένα ‘ευχαριστώ’ που τσιγκουνεύεται ο δικός μας περιπτεράς ή σου έχουν τραβήξει το καζανάκι της τουαλέτας του αεροδρομίου πριν την επισκεφθείς?
Και τι παραπάνω πολιτισμό από μας διαθέτουν όλοι αυτοί που παρακολουθούν την ομάδα τους χωρίς κιγκλιδώματα, που περιμένουν στην ουρά με υπομονή, που δεν πετάνε στο δρόμο ή στη θάλασσα ό,τι δεν τους χρειάζεται?
Η απάντηση φυσικά δεν βρίσκεται πουθενά αλλού παρά μόνο στην Παιδεία. Είναι πια ο κανόνας που επιβεβαιώνεται κάθε φορά που θα γίνουν οι ανάλογες συγκρίσεις μεταξύ των λαών. Έχοντας διαπιστώσει πως η Παιδεία είναι ο θεμέλιος λίθος της εύρυθμης λειτουργίας μιας κοινωνίας, τα ‘προηγμένα’ κράτη διαθέτουν υψηλό επίπεδο λειτουργίας στον τομέα αυτόν, κάτι που από χρόνια λείπει στη χώρα μας.

 οικία της φωτογραφίας

Η οικία Τσοχατζοπούλου βρίσκεται επί της οδού Διονυσίου Αρεοπαγίτου 33, μιας από τις ακριβότερες οδούς της Ευρώπης.

Ας μη πάμε μακριά και ας ρίξουμε μια ματιά τι συμβαίνει στο δικό μας χώρο, στο χώρο της μουσικής.
Δεν είναι ασέβεια της Πολιτείας απέναντι στον πολίτη αυτή η στάση της αδιαφορίας που κρατάει ολόκληρες δεκαετίες? Πόσα χρόνια παραμένει άλυτο το πρόβλημα της μουσικής στα σχολεία μας και τα Ωδεία μας?
Τι μαθαίνουν τα παιδιά μας την ώρα της μουσικής στα θρανία τους? Παπαγαλιστί πως το μι-φα και το σι-ντο, λέει, είναι ημιτόνια και το φα-σι είναι διάστημα τετάρτης αυξημένο. Ε, και λοιπόν?
Και αν τώρα κάποια παιδιά έχουν τη διάθεση να μάθουν ένα μουσικό όργανο, πόσα από τα εκατοντάδες Ωδεία και μουσικές σχολές που διαθέτει η χώρα μας, είναι σε θέση να του δώσουν έναν τίτλο της προκοπής? Δέκα ή είκοσι από δαύτα? Και με τα υπόλοιπα τι γίνεται? Δεν είναι κι αυτή μια καραμπινάτη ασέβεια του Υπουργείου απέναντι στο σπουδαστή, με το να μην ελέγχει ουσιαστικά τη λειτουργία κανενός μουσικού ιδρύματος? Και δεν είναι ασέβεια του Ωδείου απέναντι στο γονιό ο οποίος ανακαλύπτει πως το παιδί του αλλά και ο ίδιος έχουν πέσει θύματα της κοροϊδίας του ‘Άριστα’ που όλα αυτά τα χρόνια το μουσικό ίδρυμα με τη σέσουλα, σαν σε ταρίφα, διοχετεύει σε όλους ανεξαιρέτως?

«Έμφραγμα» στο κέντρο των Αθηνών. Ο πρόεδρος των Ιδιοκτητών Φορτηγών Αυτοκινήτων Εθνικών Μεταφορών Γ. Τζωρτζάτος πάνω στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτου...

Ας πάμε τώρα παρακάτω και ας μιλήσουμε για τη σχέση δάσκαλου – μαθητή, περιορίζοντας το θέμα και πάλι στο χώρο μας, στο χώρο της μουσικής.
Πόσο σεβασμό διαθέτουν οι νέες και οι νέοι αυτής της γενιάς απέναντι στο δάσκαλο? Μπορώ με βεβαιότητα να πω λιγότερο, απ’ ό,τι συνέβαινε πριν 4-5 δεκαετίες.
Στη σχέση αυτή δεν είναι λίγες οι φορές που ο δάσκαλος αναγκάζεται να προσαρμοσθεί σε δεδομένα που του επιβάλλει ο ίδιος ο μαθητής ή το περιβάλλον του. Δεν είναι επίσης λίγες οι φορές που ο δάσκαλος νιώθει πως ο μαθητής έχει το ‘πάνω χέρι’ και πως μια υπόδειξη ή παρατήρηση πρέπει να διατυπωθεί με τρόπο κομψό για να μη δημιουργηθεί πρόβλημα.
Έχει γίνει άλλωστε κανόνας, ο μαθητής να σχολιάζει ή να αμφισβητεί τον δάσκαλο, ο οποίος έχει πάψει προ πολλού να αποτελεί οδηγό και πρότυπο για τον ίδιο.
Πόσοι από τους δασκάλους δεν δέχονται την τελευταία στιγμή ένα μήνυμα στο κινητό τους για αναβολή ή ματαίωση του μαθήματος και πόσοι ακόμα δεν υπομένουν χάριν βιοπορισμού τις ιδιοτροπίες, τις αρνήσεις ή και τις αυθάδειες του μαθητή, που συνηθισμένος από το σχολικό ή πανεπιστημιακό περιβάλλον, κουβαλάει και στο μάθημα της μουσικής τις κακές του αντιδράσεις?
Ποιος μάλιστα ισχυρίζεται πως στην πλειονότητά του ένα σύγχρονο οικογενειακό περιβάλλον αποδίδει την αρμόζουσα εκτίμηση και τον απαιτούμενο σεβασμό στο μάθημα της μουσικής ώστε και το παιδί να έχει την ανάλογη αντιμετώπιση?
Τα περιστατικά της ασέβειας είναι πάμπολλα και οι εξαιρέσεις ελάχιστες.

Θα τελειώσω με κάποιες σκέψεις: ζούμε σε μια εποχή ολοκληρωτικής επικράτησης του καπιταλισμού, εποχή που το μοντέλο της καταναλωτικής κοινωνίας δεσπόζει παντού, εποχή στην οποία το κυνήγι του χρήματος καθιερώθηκε ως ο μοναδικός στόχος επιτυχίας και ευημερίας.
Κάτω από τις συνθήκες αυτές, είναι επόμενο να ανθίζει ο αθέμιτος ανταγωνισμός, η αντιπαλότητα, η πτώση των αξιών και η διαφθορά μεταξύ των ανθρώπων σε σημείο ώστε να πληθαίνουν καθημερινά τα συμπτώματα επιθετικότητας, κυνισμού και βίας. Στη δίνη αυτού του φαινομένου, η ασέβεια σε αρχές, θεσμούς και αξίες δηλητηριάζει τις συνειδήσεις και τους χαρακτήρες των πολιτών μια και ο σεβασμός στον άνθρωπο και στο περιβάλλον, ήταν και θα είναι το μέτρο και ο καθρέπτης του επιπέδου μιας κοινωνίας, ξέχωρα από το οικονομικό που πάντα θα παίζει καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξή της.
Αυτό πιστεύω πως είναι και το τελικό συμπέρασμα αλλά και η διαπίστωση που ισχύει στις μέρες μας, ιδιαίτερα σε χώρες με χαμηλό δείκτη Παιδείας, όπως είναι η δική μας.

Όταν και εφ’ όσον καταφέρουμε κάποια στιγμή να αποκτήσουμε σωστή Παιδεία – σε  συνδυασμό με μια σεβαστή Πολιτεία – υπάρχει ελπίδα να αλλάξουμε και να ενταχθούμε πράγματι στο κλαμπ των πολιτισμένων λαών του πλανήτη.
Μέχρι τότε, θα λοξοκοιτάμε με ζήλια προς Βορρά, θα συνεχίσουμε να παίρνουμε μαθήματα συμπεριφοράς από τους ‘προηγμένους’ και θα βλαστημάμε καθημερινά γιατί ο διαιτητής δεν έδωσε το πέναλτι!

 
                                                                                                   Ευάγγελος Ασημακόπουλος
                                                                                                                (8 Μαρτίου 2011)
Advertisements

About assimakopoulostar

Σολίστ Κιθάρας - Μουσικοπαιδαγωγός
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

2 Responses to Η Ασέβεια

  1. Ο/Η grigoreastar λέει:

    «ΑΛΑΛΑ ΤΑ ΧΕΙΛΗ ΤΩΝ ΑΣΕΒΩΝ» θα ήθελε ο ποιητής, αλλά πού τέτοια τύχη;
    Αντιθέτως, όπως σωστά λες, τα χείλη των ευσεβών είναι αυτά που τείνουν να υποχρεωθούν σε απόλυτη μουγκαμάρα..
    Παρόλα αυτά δάσκαλε, περιμένω με μεγάλη ανυπομονησία την ώρα που η κατάθλιψη των ευσεβών θα αρχίσει να γυρνάει σε μανία. Και τότε επιτέλους θα φανεί το «πόσα απίδια βάζει ο σάκκος»…

  2. Ο/Η chioschristina λέει:

    Kυριε Ασημακόπουλε ολα ειναι θεμα παιδείας απο την κούνια μας.Ο Θέος να εχει καλά τους γονείς μου που με εμαθαν να διαβάζω, να σκέπτομαι, να σέβομαι και παρ’ολο που δεν τους ειχα αναφέρει την αγάπη μου για την μούσικη (ακολουθουσα μια συμμαθητρια μου που πήγαινε στο Ωδείο και μαθαινε πιανο),οταν αργουσα να παω σπιτι ανησυχησαν (παιδακι ημουν στο Δημοτικό) και με ρωτησαν που πηγαινα.Οταν τους ειπα τον λόγο με εγραψαν αμέσως στο Ωδείο και ετσι εκανα την αγαπη μου για την μουσική πραγματικότητα.Θα ηθελα να πω σε ολους τους γονεις να κλείσουν τις τηλεορασεις και τα p.c και να ανοιξουν το παραθυρο της μουσικης και των βιβλίων στα τέκνα τους.Ισως ετσι γίνουμε λίγο καλύτεροι
    Τα σέβη μου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s